اعتراض در قالب تجمعات و راهپیمایی ها حقی است که در قوانین اساسی کشورهای قائل بر دموکراسی آمده است.اما این حق با وجود شرایطی و رعایت ضوابطی به معترضین داده خواهد شد.مسلما هر دولتی –به غیر از دولت در آرمان شهر-حتی دولتهای مشروع و مقبول، مخالفین و معارضینی دارند که در اقلیت و حتی گاهی در اقلیت محض هستند.اگر بنا باشد هر روز اقلیت معترض به خیابانها بریزد تا مخالفت خود را با دولت نشان دهد،آن وقت مدام آن کشور دچار ناامنی،بی ثباتی و رکود اقتصادی خواهد بود.

بر اساس دیدگاه هابز یکی از کارویژه های هر حکومت تامین امنیت جامعه است.بنابراین بسط ید دادن حکومت به اغتشاشگران دقیقا مقابل این وظیفه خطیر حکومتها است. زیرا مردم در مقابل اعطای بخشی از آزادیهای خود به حاکمان انتظار دارند که امنیت داشته باشند و هر روز به بهانه ای آرامش شهر و کشور و زندگی روزمره شان مختل نشود.رها کردن مخالفین و اغتشاشگران اتفاقا تجاوز به حقوق عمومی یک ملت است که خود را درپناه دولت و حکومتش قرار داده.

یکی از فاکتورهایی که در شناسایی کشورها در نظام بین الملل بسیار مهم است،ویژگی استقلال کشور و دولت است. یک کشور با ماهیت جدید و فاکتورهای هویتی خودش از دیگر کشورها تمییز داده میشود.اما استقلال دو وجه دارد: 1-استقلال صوری که یک کشور در ظاهر مستقل محسوب شود2-استقلالی که در عینیت و عمل، کشور و حکومتی دارای آن باشد.

اگر در درون یک کشور مستقل با ملتی که همه دارای تاریخ واحد،آرمان واحد،فرهنگ و اندیشه هم افق هستند، گروه یا گروه هایی به اندازه حکومت مستقر در آن کشور استقلال نداشته باشند،یعنی از خارج از مرزها نشات گرفته و حمایت شوند،دست به اغتشاش و از بین بردن ثبات بزنند،آن دولت حق دارد تا با آن گروه وابسته که در برابر آن دولت و ملت ایستاده،برخورد کند.